De huurprijs van de sportvelden moet omhoog!!

Ondernemerschap tussen gemeente en vereniging.

Natuurlijk weten we dat de prijs die verenigingen voor het gebruik van hun velden betalen lang niet de werkelijke kosten dekken. Misschien komt het in de buurt van de werkelijke gebruikerslasten. De kapitaalslasten worden in ieder geval niet gedekt. Het is maar de vraag of verenigingen weten dat ze lang niet de werkelijke kosten betalen. Je zou denken van wel, want verenigingen beschouwen het terrein vaak als zijnde eigendom. Fantastisch dat de betrokkenheid zich zo laat gelden, maar als het delen van een veld met de buurman ‘nicht im frage’ is, dan wordt het toch wat te gek met de betrokkenheid.

Toenemende lasten

Met de komst van het kunstgras en nu de steeds zwaarder drukkende exploitatielasten van de accommodaties, proberen gemeenten nog nadrukkelijker te werken aan een betere bezetting van de velden. Dat kan door velden gezamenlijk te laten gebruiken door verenigingen, dan wel door medegebruik te simuleren. Eindhoven heeft bijvoorbeeld altijd het vestigingsbeleid van scholen bij sportparken gestimuleerd.

Tevens zien we dat op veel plaatsen de huurprijs van de velden omhoog gaat. Seoucebabemor . Daarmee wordt de pijn bij de verenigingen neergelegd, die het toch al loodzwaar hebben met de vrijwilligersvraagstukken en de druk vanuit de overheid te participeren in allerlei projecten.

Maatschappelijke doelen

U als overheid streeft al jaren naar meer maatschappelijk betrokken verenigingen, ook naar verenigingen die een vernieuwend aanbod ontwikkelen om de nieuwe sportconsument te kunnen verleiden. U wilt ook samenwerken met hen in het kader van eerst de BSI, de BOS en de combinatiefunctionaris en nu de sportbuurtcoach. Fantastisch, maar mijns inziens levert het zelden of nooit het gewenste resultaat op. Veel verenigingen zijn er niet klaar voor, ze blijven hangen in het traditionele verenigingsdenken en kijken smachtend door het raam naar hopelijk weer een vrijwilliger of nog ergens een potje van de gemeente om het lekkende dak te kunnen repareren. Een aantal gemeenten hebben daarbij ook boter op het hoofd, door geen of nauwelijks een vergoeding beschikbaar te stellen aan verenigingen die vervolgens overdag kader beschikbaar moeten stellen. Niet reëel, want de meesten werken overdag gewoon.

Kan het ook anders?

en met meer kans op succes? Ja, verenigingen moeten nog verder uit hun ‘comfortzone’ worden getrokkenen, waarbij gemeenten  reëel moeten zijn in wat verenigingen aankunnen. Dus; Op weg naar een gedifferentieerd huurtarief.

Variërend van de vereniging die het verenigen blijft doen zoals het was. Tot de vereniging die tegen reële prestatie en beloningsafspraken meewerkt aan maatschappelijke programma’s.

  • De traditionele vereniging betaald de (hogere) kostprijsdekkende huur en kan gewoon lekker blijven doen waar ze goed in zijn.

  • De progressieve, ondernemende vereniging betaald geen huurverhoging, maar mag voor de inspanningen die men levert zelf de accommodatie verhuren en daarvoor de penningen in de clubkas storten. In ruil daarvoor moet de vereniging investeren in de verenigingscooördinator en participeren in maatschappelijke projecten. Stapel daarop de uren van de sportbuurtcoach door die te verbinden aan de vereniging en het gaat bloeien.

Daarmee krijgen verenigingen in de gaten krijgen dat het revenuen oplevert. Nieuwe leden, meer kantine inkomsten, aantrekkelijkheid voor sponsoren in het kader van MVO, etcetera. Dat je daarvoor als vereniging een voor-investering moet doen is evident. Maar toch liever geld naar een verenigingscooördinator, die inkomsten gaat verwerven, dan jaarlijks extra huurpenningen naar de gemeente, waarvan je zeker weet, dat je ze nooit meer terugziet.

Het vraagt beleidsdoorbrekend denken, maar het levert gewenst effect op. Bovendien bent u als gemeente van de programmering, registratie, financiële afhandeling en communicatie van de verhuur af. Tijdrovend werk, nooit 100% grip en structurele personeelslasten.

Resultaat

Dus de huurprijs van de velden omhoog en meer prikkel bij de verenigingen die progressief denken. De verenigingen die zich pro-actief opstellen en participeren in projecten, een aanbod ontwikkelen voor scholen, bedrijven of wijkcentra, gaan inhoudelijk en financieel scoren. Degene die niks wil doen, betaalt in ieder geval een reëlere huursom en lost de lasten verzwaring anders op. De verenigingen die niet pro-actief anticiperen op een veranderende samenleving, krijgen het sowieso vreselijk zwaar.